وقتی هفت سالم بود و بابام رفت مکه یک ماه یواشکی گریه کردم که مامانم نفهمه وقتی هم فهمیدم دوره آموزشیش افتاده یه جای دور یک حالی شدم شبیه دق کردن و ترکیدن از گریه ولی بازم شوخی کردم و خندیدم که الکی مثلا من خیلی قوی ام ولی من اصلا قوی نیستم...

امروز با یه خبر خیلی خووووب از خواب بیدار شدم. ای کاش همه ی خبرهای خوش زندگیم رو اول صبح بشنوم و همینقدر خوب و آسون به بزرگترین آرزوی زندگیم برسم 

حدود چهار ماهی هست که شنبه ها و دوشنبه ها برای من تبدیل به روزهای عجیبی شده. از این تغییر مسیر میترسم! میترسم که نکنه آخرش یه آدم شکست خورده و نا امید باشم.

شنبه ها و دوشنبه هام پر از حس متناقض هست! پر از امید و نا امیدی، پر از انرژی و خستگی،پر از خنده و گریه!لبخندی که ساعت سه روی لب م هست و گاهی قطره اشکی که نه شب توی تاکسی که سرم رو به شیشه ش تکیه دادم و داره از گوشه چشمم میچکه روی دستم.

از همین حالا به سال بعد و این روزها فکر میکنم که چقدر دلتنگ این شنبه ها و دوشنبه ها میشم.